Courtney Marie Andrews voert tijdens haar tournee haar album Valentine integraal uit. Een technische storing gooit geen roet in het eten, maar zorgt voor het ruwe randje dat de songs kunnen gebruiken.
door Theo Hakkert
Rode en witte vogeltjes van papier. Ze zitten overal. Op de kop van de gitaren en de bas. Bij de elektrische piano. Bij de Mellotron. Kort voordat het optreden begint, worden nog rode ballonnen aan het decor toegevoegd.
Omdat het lente is? Omdat Courtney Marie Andrews (Arizona, 1990) ‘in these dark times’, zoals ze later zal zeggen, liefde wil uitdragen? Zoiets moet het zijn. Waarbij de titel van haar in januari verschenen album ook betekenis draagt: Valentine.
Het is geen album met een doorlopend, chronologisch verhaal. Toch speelt ze de liedjes in de volgorde zoals ze op de plaat staan, zonder uit te leggen waarom. ‘We zijn nu halverwege de A-kant,’ grapt ze na drie liedjes. Er komt nogal wat bij kijken voordat een volgend nummer kan worden ingezet. Ingewikkeld lijken die nummers niet, maar ze zijn subtiel gelaagd en gitarist en toetsenist (en co-producer van Valentine) Jerry Bernhardt (met een keurig gestreken broek, met scherpe vouwen) heeft een enorme batterij aan knopjes en pedalen voor zich staan. Opmerkelijk is dat hij die vaak met de vingers bedient en zich dus moet bukken zonder dat het gitaarspel onderbroken wordt. Hij weet precies wat hij doet, zijn timing voor deze handelingen is fascinerend goed. Hij is ook altijd net op tijd weer ‘boven’ om tweede stem te zingen.
Op Valentine heeft Andrews een scala aan persoonlijke ervaringen verwerkt. Met het einde van een langjarige relatie en het prille begin van een nieuwe relatie voorop. Ze doet dat in songs die het folk-countrygenre waar ze in wordt geplaatst te buiten gaan. Referenties liggen eerder bij de lichtere, latere Fleetwood Mac – grappig in dit verband is dat bassist Taylor Zachary sprekend lijkt op Mick Fleetwood – in het meest catchy nummer ‘Keeper’. Terwijl ‘Little Picture of a Butterfly’ vrij schaamteloos is gemodelleerd naar ‘Help Me Make It Through The Night’.
Na de liedjes van de elpee kiest ze ouder werk. Best apart dat iemand een hele elpee zo uitvoert. De trend is dat oude, gesettelde bands en artiesten dat doen als een succesvol album een jubileum beleeft. Zappa, Green Day, Pink Floyd, Marillion en vele anderen deden het. Maar met een nieuwe plaat gebeurt dat zelden.
(onder de foto gaat de tekst verder)
Live klinkt het veel beter dan op de plaat, die vergeleken bij wat de vierkoppige band hier speelt te gladjes is. De ietwat ruwere uitvoering past goed bij de liedjes. Helemaal interessant wordt het wanneer de techniek verstoord raakt. Brom in de apparatuur. Een andere kabel, een ander pedaal. Haar gezicht zegt: het moet maar zo. Juist zo teruggeworpen op de basis krijgen de songs iets verbetens. Die verbetenheid maakt van ‘Break The Spell’ een hoogtepunt. Waar ze bij eerdere optredens wel eens verzoekjes uit het publiek speelt, laat ze dat in Hengelo achterwege. Als toegift doet ze ‘Rookie Dreaming’. ‘You get the electric version,’ zegt ze en gordt Bernhardt’s gitaar om. De lieve vogeltjes passen niet meer bij de sfeer. Lekker.
