Maria Reynhoudt zoekt en vindt!
Belastingdienst
Een zuivere diamant uit de natte sport wordt mij toegezonden door een vriendin, die al haar vrije tijd in die sfeer besteedt. Het gaat om een heffing van de belastingdienst. Ik citeer: ‘Aanbieders van evenementen en betaalde activiteiten op het water, zoals rondvaarten, verhuur van boten, kano’s, waterfietsen en andere vaartuigen, worden hier op aangeslagen.’ Natuurlijk, de rijkdom van belastingnamen als Hoorngeld, Rookhoen, Miskoorn en Windrecht is vergane glorie. Maar in onze al te verzakelijkte tijden vertoont de naam van deze actuele heffing toch bijna vergelijkbare uitstraling: ‘Vermakelijkhedenretributie’ (VMR). De mens mag zo veel genieten wat hij wil, achteraf dient iets toch van dat genot met de fiscus gedeeld.
(7 december 2025)
Gehurkte leuzen
Nu eens niet over de inhoud, maar over de vorm. In de media wordt deze verwaarloosd. We struikelen in de kranten over foutieve d’s en t’s, ‘pijlers’ waar ‘peilers’ worden bedoeld (of andersom), ga zo maar door. Houd de taal toch rein!
Maar er zijn uitzonderingen. Ik ga er hier geen vaste rubriek van maken, maar als iets vermeldenswaardig is, dan dient het vermeld. Zo is er de eerste alinea van een recente NRC-column (5 november 2025) van voormalig hoofdredacteur Folkert Jensma.
‘Het ging bij de verkiezingen dus niet over de noodzaak Nederland te herbewapenen en ook niet over de klimaatcrisis. – Apeldoorn aan zee, samengevat. Migratie en zorg waren veel dichterbij. Het voelde onwezenlijk. ‘Rust in de portemonnee’, ‘Het kan wel’ of ‘Een fatsoenlijk land’: de leuzen leken gehurkt verzonnen voor een rijk land dat z’n navel bestudeert.’
De laatste halve zin: een zuivere diamant!
(5 november 2025)