Een Friese concertbezoeker reageert
Beste Theo Hakkert,
Ik was zelf aanwezig bij het concert van The Red Clay Strays in Paradiso, smen met mijn zoon en wil graag een ander geluid laten horen dan wat in uw recensie werd beschreven.
Voor mij was het optreden allesbehalve rommelig. Vanaf het eerste nummer voelde ik de energie, de emotie en de muzikaliteit. Elk nummer kwam binnen — rauw, oprecht en met een intensiteit die je niet vaak meemaakt. Brandon Coleman zong met zoveel gevoel dat het haast onmogelijk was om níét geraakt te worden.
De opmerkingen over een “theekransje” en een “opvallend horloge” vond ik persoonlijk wat gezocht. Coleman draagt dat horloge vrijwel altijd — het is geen stijlstatement van de avond, maar gewoon wie hij is. En dat er thee werd gebracht? Dat deed niets af aan de muziek. Integendeel, het gaf juist een menselijk tintje aan een verder ijzersterk optreden.
Wat me vooral verbaasde was de opmerking dat het concert “niet bracht wat fans verwachtten”. Ik vond het juist een van de beste concerten die ik in lange tijd heb meegemaakt. En ik was zeker niet de enige — ik zag alleen maar mensen om me heen genieten, geraakt, ontroerd, en volledig meegevoerd door de muziek.
Natuurlijk mag een recensie kritisch zijn. Maar ik miste in uw stuk de erkenning van wat er wél gebeurde: een band die zich gaf, een zanger die zijn ziel liet horen, en een publiek dat werd meegenomen in een muzikale reis die nog lang bleef hangen
Met vriendelijke groet, Bauke, een nuchtere Fries.
