Niemand in het literaire wereldje kende zijn naam, maar in het voorbije halfjaar heeft Nico Noomen naam gemaakt. De 23 gedichten uit zijn eerste bundel staan vanaf nu online. Hier is een dichter geboren. Het wachten is op publicatie in boekvorm. Tot die tijd kan Noomen’s bijzondere taalspel worden gelezen en bewonderd op VersTwee.
23.
het zachte rode van bedoeling
andermans gedichtjes aan de lijn zien hangen, dood.
ze waren helemaal doorschijnend, slechts een vaag
beloop van woorden aangeduid met rode was, drie
kommavlekjes waar ooit even werd gewacht, een
puntig smetje lispelt schier onhoorbaar: hier hield
ooit iets op wat lezen niet verdiende.
eerbewijs voor veel te vroeg geboren verzen. wat aan
zo’n pennenvruchtje scheelde? moeilijk uit te maken:
gebrek aan bloed of juist te gul geweest bij geef
mij wat van dat rode daar. bij dichten kan een foetus
barsten, baren dat tot sterven leidt. te hard geduwd,
voldoende lucht ontbreekt, men weet het meestal niet.
had ook zelf weer eens wat afgelegd, kon alleen
maar denken: hier heeft niets het licht gezien
levenloze leegte in en uit mij voortgebracht.
ook ik mijn versje opgehangen voor ontbloeding
eerst. ik nam daarvoor de tijd. toen zoutgeest van
de plank gepakt, daarmee kreupelmaat en -ritme
weggeboend – ik schrok hoezeer het schuimde.
er schemerde nog iets doorheen mijn prematuur
ontvallen geesteskind: sterk getemperd water
deed ook nagebleven restjes porievet verdwijnen.
en om het werkelijk ongeboren te doen ogen: nevelig
besproeid met spiritus en een scheutje afgelopen
water van de suikerraffinage.
weemoed voelbaar maar men moet een kerel blijven.
kalme hand, hoofd koel: respect verschuldigd en de
kunst van ’t uitbehandelen verdraagt geen beverik
deed klompje rode was au bain marie zeer langzaam
smelten. moment van stilte, ademhalen. de was
vervloeide, ik vulde nu een fijne spuit en bracht
waar vaderliefde ergens tussen hoop en droom
een kleurig kronkelpaadje had vermoed het zachte
rode van bedoeling in wat nooit zozeer een lijkje
leek. nam knijpers, uitgehangen.
men moet het in de zomer doen, als de zon het ongenadigst is.
geen beter tijd om doodgebleven verzen af te leggen.