VersTwee ontvangt nu en dan ongevraagde post. Altijd weer een kritischmoment: past het bij ons te ja of te nee? Zo ook bij de inzending van maar liefst een hele dichtbundel, getiteld Ontvloeien maar! Wij roepen: ‘TE JA!’ Van de dichter hebben wij nooit gehoord, zijn gedichten zijn toch Ongehoord goed. U vindt ze elke vrijdag, één voor één, op VersTwee. De naam van de hier debuterende dichter? Nico Noomen.
7.
in mijn afgaan stukken…
begin van blijdschap, toen ik in mijn afgaan stukken
drijven zag waarin ik jou herkende, trekken van de
slang die jaren na ons scheiden steeds nog pijnlijk
woelde, een buikse band langs beide zijden naar
elkaar. mijn hoofdpijn, walging, lendenkramp en
maagbezwaar, groot ongerief in mijn gestel. je
vermagerde mij sterk, alsof je in en van me vrat,
had poeiertjes genomen, mercuriaal, zoiets. broodnat,
geklaarde boter, purgerend van bedoeling, ik wilde af
van jou. varentreksel van de ouden in amandelmelk
geroerd, fiks en grondig lavement dat aan je woonstee
glijïgheid verleende. dus, toen, ik, achteronder mij, dat
hoofd van jou verschijnen zag, al sterk verkleind maar
in de microscoop nog voldoende luid en duidelijk jouw
eeuwig woedend rode kop, de ellen aan ellendedraad
die immer sleepten achter je verschijning en uitliep in de
welbekende krul van eigen ingenomenheid. toen, dus,
vreugde – alles kwam er uit, ik zag je liggen
als niet meer slang maar worm, geheel ontdaan –
dat ik jou uit te drukken wist. wel te moede, goed
gesteld sinds ik mij verloste: ik ken lijders aan
dezelfde kwaal die mij hier heel erg om benijden.