door Theo Hakkert
Chip Taylor is overleden – hij was 86. De singer-songwriter van classics als Wild thing, Son of a rotten gambler en Angel of the morning. Minder bekend is dat hij een briljante gokker was die casinobazen tot wanhoop dreef. VersTwee herdrukt een interview uit 2008.
Hij was al bij de deur. Hand aan de kruk, maar hij bedacht zich en draaide zich om. Opeens wist Chip Taylor het zeker. “Carrie, wil je met mij op tournee?” Een tel stilte. “Voor altijd?” Ze moet geglimlacht hebben. En ze heeft ‘graag’ gezegd. Sindsdien is Carrie Rodriguez – 29, fiddle, zang – op tournee met Chip Taylor.
”Die dag, in 2001, het was in Texas, vergeet ik nooit meer”, zegt Taylor (67). “En het heeft vanaf het eerste moment gewerkt. We overleggen nooit over de noten, we zingen ze gewoon.”
Toeslaan op het juiste moment. Momentum herkennen en pakken. En dan niet aarzelen. De onuitgesproken mantra’s van Chip Taylor. Zijn leven kent meer van die momenten. Zo keerde hij bijvoorbeeld ook in de muziek terug. Want Taylors verblijf in de hoogste divisie van de singer-songwriters kent een opzichtige breuk. In de jaren zeventig hield hij het voor gezien. “Onder grote frustraties. Het platenlabel wilde andere dingen van me dan ik zelf wilde.” Nee, de platenmaatschappij verwijt hij niets. Taylor neemt groots de schuld op zich.
“Ik wilde geen tour. Ik had eigenlijk nergens zin in. Ik kan het label wel verwijten dat ze verkoopbare muziek van me verlangden, maar ze zaten met een artiest die zijn eigen muziek niet wil ondersteunen met optredens. Muziek was geen thuis meer. Het lag aan mij. Ik kon de passie voor muziek niet meer met publiek delen.”
Om in 1993 terug te keren – nadat hij aan het ziekbed van zijn moeder voor het eerst in de jaren weer een gitaar ter hand had genomen. “Ik schrok ervan hoe ik ervan hield om weer te spelen, weer te zingen.”
Aan moeders ziekbed begon hij alweer te schrijven. En de dagen en weken die volgden. “Het was of ik weer op highschool zat, want toen ging het ook zo.”
De allerbeste gokker van Atlantic City
Minder bekend is wat Chip Taylor tussen 1977 en 1993 deed. Gokken. “Full force gambling.” Niet zo’n slappe pseudo-verslaving aan krasloten. Professioneel gokken. Met dezelfde inzet waarmee hij zijn wereldhits schreef. Met het alles of niets dat zijn hits kenmerkt, het alles of niets zonder daarbij het hoofd te verliezen. Taylor was goed. Taylor was de beste. Taylor was te goed. Hij werd vaste gast in de casino’s van Atlantic City. Tot ze hem wegpestten. Hij won, hij won altijd. Met duizenden dollars ging hij naar huis. Want hij kon bij blackjack onthouden wat er gespeeld was. “Ze deden van alles om me van de wijs te brengen. Whisky, lawaai, waanzinnig mooie vrouwen.” Niets hielp. Tot hem in het hele land de toegang werd ontzegd. Dat was in 1985. “Ik had het kunnen aanvechten voor de rechtbank, maar dan zou het pas echt onplezierig voor mij worden.”
Ging hij het toch ergens anders proberen. Paardenraces. Letterlijk en figuurlijk een totaal andere tak van sport, want anders dan bij schoppen negen of klaverboer heb je bij paardenraces te maken met levend materiaal. Voor Taylor geen probleem. “Je moet alleen een andere soort data opslaan dan bij kaarten. Hoe ligt de baan erbij, welke hoefijzers had welk paard vorige week onder, hoe staat de wind?”
Hij noemt zichzelf een ‘mad scientist’. Bij de paarden werkte hij samen met ene Ernie. Samen wonnen ze alles. “Discipline is belangrijk. En weten wanneer je toe moet slaan.”
Toeslaan op het juiste moment. Momentum herkennen en pakken. En dan niet aarzelen.
Ziet hij overeenkomsten tussen liedjesschrijven en gokken? “Toch die discipline weer. Data en informatie opslaan, en dan het brein aan het werk laten gaan met dat ‘gereedschap’. Ik zag de paardenrace vooraf precies voor me. Zo gaat het met liedjes ook. Het is werken vanuit een leeg hoofd. Opeens komt er iets. Dan is het een zaak van herhalen, herhalen. Komt het verder, dan is dat nooit zonder reden. Dan wordt het tijd op te letten en vast te leggen. Ik heb altijd een mini-recorder bij me.”
De muziek is weer mijn thuis
Zo zijn ze ontstaan. De classics die hem meer dan een basisinkomen garanderen. I can’t make with you, Angel of the morning, Son of a rotten gambler, Anyway that you want me. “Magical songs”, zegt hij.
En Wild thing natuurlijk. De hit van The Troggs uit de jaren zestig. “Dat is ook mijn favoriete uitvoering. Die van Jimi Hendrix is ook erg goed, maar omdat hij zich baseerde op die van The Troggs, is dat de beste.” Het lied is ouder dan Carrie Rodriguez. Zelf scoorde hij ooit een top 10-hit in Nederland met Same ole story.
“Een beetje gokken en een beetje muziek, dat gaat niet.” Dus is het nu weer een en al muziek. “Vul ik de leegte mee. Beter dan gokken, want daar komt veel verkeerde energie bij vrij. Gelukkig zitten er in de muziek krachten die sterker zijn dan de neiging om maar weer een formulier met paardennamen te vullen. Ik heb een sterke wil. Ik kon zo stoppen. De muziek is weer mijn thuis.” Zoals hij niet aarzelde die dag in Texas. Een vriend van hem speelde bas in de band van Lucinda Williams.
Nam hem mee naar een optreden tijdens het South By Southwest Festival in Austin waar ene Carrie Rodriguez op het podium stond. “Als dat meisje maar spelen kan, dacht ik nog.” Hij was snel overtuigd. “Terrific and lovely. Ik vroeg haar na afloop of ze me wilde begeleiden bij mijn optreden tijdens SXSW. We hoefden niet te oefenen. Het ging fantastisch. De volgende dag zagen we elkaar weer. Ik wilde weggaan, maar dacht What the hell? Ik was al bij de deur, maar bedacht me. Carrie, wil je met mij op tournee? Voor altijd?”.