VersTwee ontvangt nu en dan ongevraagde post. Altijd weer een kritischmoment: past het bij ons te ja of te nee? Zo ook bij de inzending van maar liefst een hele dichtbundel, getiteld Ontvloeien maar! Wij roepen: ‘TE JA!’ Van de dichter hebben wij nooit gehoord, zijn gedichten zijn toch Ongehoord goed. U vindt ze elke vrijdag, één voor één, op VersTwee. De naam van de hier debuterende dichter? Nico Noomen.
18.
omheen het gat
mij dood gerekend. nagekeken: in elke hoefindruk welig
onkruid, nu kan mijn laatste zucht geslaakt. Daar: spiegel
toont geen wasem meer, dit was het dan, eindelijk goed
gecijferd na een leven vol getallenangst.
honderd jaren nam ik door de meeste mensen ongezien
aan deze wereld deel. niemand had gedacht toen ik mijn
eerste dwaallicht toonde dat ik hier nog eens een eigen
heengaan uit zou venten. een wonder toch, dat zoiets
in een kind kan schuilen, ikzelf ben op mijn sterfdag
nog het allermeest verbaasd
kracht die mij werd toegeworpen, mijn stijl als schrijver
of als dichter, zulke dingen tellen minder dan wat ik ’t
minst vermocht: gewoon te leven, gemakkelijk, vrij.
wie al mijn goede werken nog wil lezen – dat was ik óók. één
voor allen, omgekeerd misschien. maak mij na mijn dood tot
wat u wilt. gestreefd, geschreven en ja, geleefd ook wat. hoop
dat mijn kinderen en geliefden daar nog wat gunstigs over willen
denken. wat verder overblijft als al mijn vlees noch vis is afgedropen:
een dode, lege hand.
wat ik zeggen wilde nu wij aan mijn groeve
samen zijn… mijn leven krookte onder woordgewoeker.
nog hier dreigt te verdwijnen wat ik eenmaal
uitgeteld ontdekte: aarde, eigen grond. bitter
pas te dichten in een laatste vers het gat waar
ik almaar voor mij pratend levenslang omheen
gewandeld heb.