Toen het bericht kwam dat Lieke Marsman was overleden, schreef
VersTwee-redacteur Paul Abels een kort stuk op Facebook.
Vandaag werd bekend dat dichter Lieke Marsman is overleden. Vijfendertig werd ze. Poëzierecensent Geertjan de Vugt schrijft in de Volkskrant dat zij het zwaarste licht kon maken. Zo is het en dat is heel indrukwekkend in een land waarin slachtofferschap of vermeend slachtofferschap te vaak gecelebreerd wordt met rouwexperts, sentimentaliteit en zelfbeklag. Zo niet Lieke Marsman. Ziekte overkomt je. Bad luck. Het is niet anders.
We kunnen veel leren van de dappere Lieke Marsman. Ze heeft niet stilgezeten, zoals ze zelf dicht. Laten we haar werk blijven lezen. Het Volkskrant-in-memoriam eindigt met een prachtige citaat uit haar derde bundel. Uit hetzelfde gedicht citeren wij nog een paar regels.
In mijn mand!
Is het mijn sterfdag?
Ik maak mij geen zorgen
Alle gelukkige momenten herhalen zich
Eerst als tragedie en dan als klucht
en daarna als elegie
Is het mijn sterfdag?
Vergeet engelen en psalmen
Ik wil het vanille van een oud boek
Ik wil een koud flesje bier
en ik wil jou, nog één keer
Vergeet vogels die zingen
Ik wil mijn hond horen drinken.
Onder FB-post van Paul Abels reageerde onder anderen Frits Marnix Woudstra: ‘Onze lieve dappere buur. Ik koester die middag in het Olvg kerkje waar ze toen sprak. Spits en zelf relativerend.’