recensie: Michiel van de Pol – Mantel der liefde
door Jan Peter Prenger
In eerdere graphic novels liet Michiel van de Pol al zien hoe goed hij grote onderwerpen (Leven, Liefde, Dood) persoonlijk kan maken. Zijn kracht is dat de angel uit die grote onderwerpen gehaald worden door een laconieke, bijna terloopse manier van tekenen. Geen nodeloos zwaar of pathetisch gebracht verhaal en juist daardoor des te eerlijker. Eerder schreef en tekende hij al over zijn relatie met zijn vader (Scherpschutters, 2012).
In Mantel der liefde gaat het over de laatste jaren in het leven van zijn moeder. Met een losse tekenstijl en opvallend weinig variatie in portretten weet hij de warboel aan emoties en herinneringen die opduiken in de laatste levensfase vlijmscherp te analyseren.
Prachtig gedaan, vol zelfspot (de broek die hij zichzelf aanmeet…) en met een scherp oog voor zijn eigen karakter en alle clichés die opduiken en, zoals alle clichés, vaak een enge kern van waarheid hebben.
Michiel van de Pol: Mantel der liefde
184 p’s. hardcover Scratch Books.
