De grootse smalltown blues van
Zach Bryan slaat ook in Nederland aan
door Isa Sengers
Duizenden Zach Bryan-fans zwierven afgelopen dinsdag op hun cowboylaarzen richting het Philips Stadion in Eindhoven. In twee jaar tijd is de country-folk zanger uitgegroeid van TivoliVredenburg-formaat tot een volwaardige stadionartiest. Zach Bryan staat bekend om zijn doorleefde, persoonlijke liedteksten over familiebanden, vriendschappen en rouw. Op deze regenachtige avond bezong hij de smalltown blues voor een groot publiek.
Met de With Heaven on Tour ondersteunt de zanger uit Oklahoma zijn meest recente album With Heaven on Top dat begin dit jaar uitkwam. Het stadion was weliswaar niet helemaal uitverkocht, mede door de torenhoge ticketprijzen, maar de 30.000 fans die er wél waren, vulden de lege plekken op met hun aanstekelijke enthousiasme.
Zach Bryan (30) palmde het publiek meteen in toen hij de show aftrapte met Overtime. Bryan maakt muziek die het best past bij een knisperend kampvuur onder het genot van een biertje, of vooruit, een whiskycola. De keuze om vooral openluchtconcerten te geven tijdens deze tour is daarom perfect. Het Philips Stadion leende zich hier goed voor, ondanks de frisse gevoelstemperatuur en de forse regenval. Toch was de stortbui al snel vergeten toen Bryan met zijn rauwe, maar zuivere stem begon te zingen.
Stadionconcert kan ook raw en authentiek zijn
In het eerste nog rustige halfuur speelde hij een paar nieuwe liedjes. Vooral Appetite komt goed uit de verf. Het genre “Stadium Country Music” heeft vaak een vreemde bijsmaak. Deze categorie countrymuziek wordt gezien als onoprechte country voor een grootschalig publiek. Zach Bryan liet zien hoe rauw en authentiek een stadionconcert kan zijn. Hij pretendeerde niets en bracht met het eerlijke Appetite ten gehore hoe de keerzijdes van roem en succes eruitzien:
I’ve been out and I’ve been drinking, cutting up my life in sections
I say I gotta act my age, shut the fuck up and get on stage
Gather, I pack my bags quickly, toothbrush, combs, and my dogs with me
Strong enough to handle this fame and other corny shit
Bryan is introspectief genoeg om te reflecteren op verantwoordelijkheid van zijn faam als countryzanger. Met doordachte liedteksten weet hij de vooroordelen rondom populaire country makkelijk weg te wuiven. Bovendien heeft hij genoeg op zijn kerfstok. Hij diende acht jaar lang in de U.S. Navy voordat hij met zijn muziek naar buiten durfde te treden.
De hit Something in the Orange raakte diep en zette de toon voor de rest van het concert. Gelijk hierna volgde het mooie Oklahoma Smokeshow. Tijdens de gehele show werden de songs in een goed tempo achter elkaar uitgevoerd. Tussendoor sijpelde de typische Amerikaanse overdrevenheid door in Bryans dankbare woorden. Soms zelfs driemaal per lied klonk: “Thank you so much, Eindhoven!”.
Invloed van Springsteen duidelijk hoorbaar
Zoals menig countryartiest is hij in zijn liedjes lovend over drank en God. Maar Zach Bryan valt eerder in de categorie Springsteen dan dat hij thuishoort in het rijtje Nelson, Parton en Rogers. De invloed van The Boss is duidelijk hoorbaar. Metaforen die rechter door zee lijken dan ze in werkelijkheid zijn, vliegen je dan ook om de oren.
Zo zong hij het intieme Pink Skies over het terugkeren van een groep jongeren voor een begrafenis in hun geboorteplaats.
The kids are in town for a funeral
And the grass all smells the same as the day you broke your arm swingin’
On that kid out on the river
You bailed him out, never said a thing about Jesus or the way he’s livin’
Dit lied laat zien hoe mensen tevergeefs gebonden blijven aan de plek waar ze vandaan komen. Hoe zeer je het verleden ook achter wilt laten, het zal nooit helemaal lukken. De plaats waar je bent opgegroeid en de mensen die je daar hebt ontmoet, vormen de rode draad voor de rest van je leven.
Voor het eerst tijdens deze tour speelde hij Bass Boat dat wederom inspeelt op de invloed van omgeving en familie. Ook het door fans geliefde Nine Ball over de gokverslaafde neigingen van Bryans vader en grootvader sloot thematisch goed aan.
Met Rivers and Creeks liet Zach Bryan zien wat hij allemaal kan met zijn stem. Het virtuoze lied vormde de aankondiging voor een van de hoogtepunten van de show. De uitvoering van Burn, Burn, Burn was namelijk een heus kippenvelmoment. In het eerste couplet kaart hij de valkuilen van de moderne samenleving aan om vervolgens voor de pracht van de kleine dingen in het leven te pleiten:
Everyone seems a damn genius lately
Tik-Tok talking, late-night TV
Still so much I have yet to know
In de aanloop naar het refrein hield Bryan de spanning er goed in. Het moment dat hij met zijn krachtige uithalen het refrein begon was ronduit euforisch.
So let me go down the line
Let me feel it all
Joy, pain, and sky
So let me go down the line
We all burn, burn, burn and die
Rouw en verlies zijn veelvoorkomende thema’s in Bryans liedteksten. Toen Zach twintig was, verloor hij zijn moeder aan de gevolgen van alcoholgebruik. Deze vreselijke gebeurtenis en de herinneringen aan zijn dienstperiode vormen voor hem een bron van inspiratie. In East Side of Sorrow zingt hij over zijn worstelingen als soldaat. Het verliezen van naasten en hoe daarmee om te gaan werd schrijnend hoopvol bezongen:
The sun’s gonna rise tomorrow
Somewhere on the east side of sorrow
Don’t give it a reason to follow
Let it be, then let it go
Ook Heading South, geschreven tijdens zijn tijd bij de Navy, gaat over doorzettingsvermogen wanneer je het diepste punt hebt bereikt. Zach Bryan haalde de Vlaamse Jordi het podium op om samen met deze fan het lied te zingen. De spontaniteit van het al zorgde voor de nodige luchtigheid.
Ik betreur dat Zach Bryan het in de Verenigde Staten omstreden Bad News van zijn laatste album niet zong. In het lied laat hij zich kritisch uit over het beleid van ICE. Naar mijn mening had het Nederlandse publiek dat wel aangekund en waarschijnlijk zelfs toegejuicht.
Met het saamhorige Revival als toegift bedankte hij één voor één de bandleden. Zo’n twintig steengoede muzikanten kregen ieder een eigen solo waarin violist Lucas Ruge-Jones en banjospeler Read Connolly er bovenuit staken. Keer op keer leidde het refrein tot extase. Het spetterende einde werd afgetopt met vuurwerk. Een nieuwe generatie countryfans kon in volle teugen genieten van Zach Bryan. Het was sensationeel, zonder opsmuk.