Zeven jaar lang hebben de fans van Florence Welch en haar Machine moeten wachten tot ze naar Nederland terugkeerden. Dit keer met de tour ter promotie van het in oktober uitgekomen album Everybody Scream; de rauwe maar melodische plaat over de nasleep van haar buitenbaarmoederlijke zwangerschap waarvoor ze in 2023 een levensreddende operatie moest ondergaan.
door Isa Sengers
In een uitverkochte Ziggo Dome wachtte het publiek met spanning af totdat het grote met bloemen gegraveerde voordoek dat boven de catwalk hing werd opgetrokken. Paris Paloma had de zaal al goed opgewarmd met haar krachtige droompop, maar nu was het tijd voor de moeder van de dromerige barok.
De onvermijdelijke en verslavende relatie tot het schreeuwende publiek dat avond na avond aan haar voeten ligt, is een veelvoorkomend thema in de songteksten van Florence Welch. Ze opende de avond dan ook met de eerste single van haar gelijknamige album Everybody Scream. Gedrapeerd in een zwierige groene jurk bezong ze de woorden met een kracht die veelbelovend was voor de rest van het optreden:
Here I don’t have to be quiet
Here I don’t have to be kind, extraordinary, normal all at the same time
But look at me run myself ragged, blood on the stage
But how can I leave you when you’re screaming my name
Screaming my name
Zodoende schreeuwde het publiek mee en de eerste tranen rolden over de wangen van de mensen om me heen. De toon was gezet. Ze ging verder met Witch Dance en Shake it Out. Met blote voeten rende Florence heen en weer over de lange catwalk die te midden van het springende publiek was geplaatst.
Na het spetterende einde van Shake it Out gingen de lichten uit en daalde er een rust neer over de zaal. Al snel werd alles gekleurd in mystieke roodtinten en werd de intro van Seven Devils ingezet. Terwijl vier vrouwelijke dansers als bezetenen over het podium krioelden, zong Florence over de demonen die in haar binnenste schuilen.
Big God diende vervolgens als thematisch eveneens dramatisch contrast. Natuurlijk was er ook ruimte voor oude bekenden van haar eerste twee albums. De groteske, haast opera-achtige uitvoeringen van Cosmic Love en Spectrum (Say My Name) werden gulzig opgeslokt door het publiek. Maar ook andersom kon Florence geen genoeg krijgen van de zingende fans. Ze leek oprecht te genieten van het optreden en flirtte zowaar met het publiek door te knipogen en te rollen met haar ogen op de voorbestemde momenten.
Geadoreerd en toch zo alleen
Never let me go eindigde met een 17.000 stemmig a-capella geleid door Welch die het amateurkoor als een heuse dirigent bespeelde. Hierna was het tijd voor een rustiger segment waarbij Hunger, die overigens niet standaard op de setlist van deze tour staat, door een harpspeler werd begeleid. De akoestische versie van het nummer raakte precies op de juiste plekken, maar de originele uitvoering was niet misplaatst geweest in deze stevige setlist. Na afloop van het lied vertelde de zangeres dat ze soms liedjes schrijft die ze het liefst aan niemand wil laten horen, maar dat het per ongeluk de favorieten worden van de fans. Buckle is daar volgens haar een voorbeeld van. Het intieme lied over het najagen van een geliefde die niet reageert leek haar te generen, waardoor ze opriep om met z´n allen mee te gaan in haar schaamte. Het grote contrast tussen geliefd worden door duizenden, maar niet door die ene persoon werd prachtig gekanaliseerd tot de woorden:
I wanna call you on the telephone
I made a thousand people love me
Now I’m all alone
And my resolve is sinking like a stone
(onder foto gaat de tekst verder)
Het is lastig te geloven dat deze grandioze vrouw die door miljoenen fans wordt geadoreerd, soms zo alleen kan zijn. De liedtekst maakte haar even menselijk en kwetsbaar wat goed werkte tussen alle gelaagde maar kolossale liederen. Vervolgens pakte ze hoopvol de controle over haar liefdesleven terug door het inspirerende King ten gehore te brengen.
Tijdens het laatste nummer voor de toegift kwam ze nóg dichter bij het publiek. Terwijl ze met haar loepzuivere engelenstem Sympathy Magic zong, liep ze langs de hekken om de grootste fans even aan te raken of te knuffelen. Haar laatste paar albums mogen dan weliswaar geen wereldhits hebben opgeleverd, haar trouwe volgelingen lijken nooit van haar zijde te zijn afgeweken.
De toegift begon met de tweede single van haar laatste album: One of the Greats. Het nummer beschrijft de strijd die Welch heeft afgelegd in de muziekindustrie om op de plek te komen waar ze nu is. Helaas moeten vrouwen nog steeds harder werken om dezelfde doelen te bereiken als mannelijke artiesten. Ze wist haar woede op een rauwe manier te verwoorden:
I’ll be up there with the man and the ten other women
And the hundred greatest records of all time
It must be nice to be a man and make boring music just because you can
Now don’t get me wrong, I’m a fan
You’re my second favorite frontman
And you could have me if you weren’t so afraid of me
It’s funny how men don’t find power very sexy
En juist met dit lied bewijst ze de kracht van haar rebelse carrière waarin ze altijd heeft ingedruist tegen de normen van de popmuziek door precies te doen wat ze zelf wilde. Met deze show heeft ze aangetoond dat ze alle recht heeft op de duizenden mensen die nog lang niet wilden dat de avond bijna ten einde was gekomen. Maar eerst nog het lied waar iedereen naar smachtte: de bekendste hit Dog Days Are Over. Florence complimenteerde de zaal dat ze deze avond de minste telefoons tot dusver heeft gezien. Ze riep op om juist bij dit liedje alle telefoons weg te doen. Wie filmt, kan niet springen. En wie niet springt, kan niet ervaren. En we zijn allemaal gekomen om te ervaren, toch? De enkele telefoons die nog omhoog werden gehouden, gingen terug in de zakken. Florence luidde het refrein in en er barstte een feest van jewelste los. Het was lang geleden dat er een massa van duizenden compleet bewust één werden. De uitgelaten sfeer werd doorgezet met Free waarbij er nog hoger werd gesprongen en nog harder werd meegezongen.
Florence + the Machine eindigde met het kleine And Love waarbij Welch een beroep deed op haar nummers als voorspellingen. Ze grapte nog dat dit in sommige gevallen nogal slecht heeft uitgepakt, maar dat ze voor deze avond juist een positieve spreuk op ons allemaal wilde loslaten. Ze sloot het fragiele nummer af met de tekst die als een mantra diep doordrong in de zielen van het publiek:
Peace is coming
Peace is coming
Peace is coming
Met een vol hart, een bezweet lichaam en een geïnspireerde hersenpan liep ik zaal uit. Dit magistrale optreden was absoluut One of the Greats.
Isa Sengers rondt momenteel haar studie Nederlands af. Ze publiceert in Absint, het tijdschrift van de afdeling Neerlandistiek van de UVA en op Substack. Voor VersTwee schrijft ze over literatuur en popmuziek.
