Nog goeie muziek gehoord dit jaar? Lijstjes met een antwoord op die vraag vliegen je traditiegetrouw om de oren dezer dagen. De playlist bij dit stukje is eigenlijk niks anders dan ook zo’n lijstje. Maar dan anders. Hoewel….
door Fons Dellen
Af en toe raakt een Gen X-er als ik het spoor bijster in het versplinterde poplandschap van nu. Vluchtige hypes en ‘nieuwe’ genres vliegen je meer dan ooit om de oren, dag in dag uit. Vijf sterren voor dit, drie uitverkochte Ziggo Domes voor dat, dertien miljoen views op YouTube voor… Tja, voor wát eigenlijk? Als je niet weet wat je zoekt (ja, goeie muziek!) maken de karrenvrachten nieuwe tracks en albums die de streamingdiensten elke vrijdag uitspuwen het er niet makkelijker op. Zeker niet sinds hun releaselijsten worden vervuild door allerlei AI-gegenereerde rommel.
Je toevlucht nemen tot wat je al kent is dan een even makkelijke als veilige oplossing. Voer je favoriete artiesten en genres in op een willekeurige streamingdienst en de algoritmen zullen je niet teleurstellen, maar ook nauwelijks verrassen. Je beperkt je muzikale bandbreedte tot je vertrouwde bubbel, niks mis mee, maar helaas: mij lukt ’t niet. Een dwangmatige neiging alles te willen beluisteren dat vanwege titel, hoesfoto, naam of recensie nieuwsgierig maakt zit daarbij in de weg. Jammer genoeg is de jacht anno 2025 meestal mooier dan de vangst.
Vroeger, sprak deze Gen X-er in zichzelf, was het allemaal stukken overzichtelijker voor liefhebbers van ‘de betere popmuziek’ – zoals ze het bij Muziekkrant Oor noemden. Je info kwam van een paar bladen die ertoe deden (waaronder Oor), je favoriete radioprogramma en je platenhandelaar. Sterren, ballen en rapportcijfers bestonden niet (voor zover ik me herinner althans), laat staan het internet met z’n algoritmen.
Op cassettebandjes wisselde je met je vrienden best-of-compilaties uit -de waarschuwing Hometaping is killing music ten spijt. Ikzelf maakte in de loop der jaren honderden van die tapes. Ik koester ze nog steeds, net als de fysieke singles, elpees en cd’s waarvan de tracks afkomstig waren. Samen vormen ze zo ongeveer de soundtrack van m’n leven.
Of er in ‘mijn’ jaren zeventig en tachtig meer goede popmuziek werd gemaakt dan nu betwijfel ik. Er werd wel meer muziek gemaakt die er voor mij toe deed – iets dat bijna elke generatie muziekfanaten over zijn/haar tijd zal zeggen.
De playlist hieronder is mijn best of 2025. Vijftig songs (plus 1) die er voor mij dit jaar toe deden: deel zoveel van een never ending soundtrack; een verzameling songs zonder hipstergezanik, tiktokhits, kampvuurgeneuzel en autotune-soul. En zonder Geese.
Geese? Even gemist, dit nieuwste speeltje van de internationale rockpers? Geese-zanger Cameron Winter is voor hen nu al minstens zo’n fenomeen als Bob Dylan, Tom Waits en de hele 70’s New York punkhistorie bij elkaar: de toekomst van de rock-’n-roll, je weet toch… Ik heb Geese geprobeerd, echt. Vier of vijf keer. Zowel hun Getting killed als soloalbum Heavy metal van Cameron Winter. Ze hebben Fonzo’s Best 2025 niet gehaald. Ik zou kunnen schrijven waarom niet, maar dan wordt dit een zuur stukje.
Foto: JM Poilpre
En dan zijn er ook nog al die albums die echt heel erg goed zijn, waarvoor je je bijna zou schamen om ze niet óók geweldig te vinden, maar die je niet raken. Zoals Lux van Rosalía, de nummer één in jaaroverzichten overal ter wereld, waaronder die van Oor in ons land. Voor mij is Lux teveel een soort hedendaagse Jesus Christ Superstar, een musical waar ik vroeger net zo’n hekel aan had als tegenwoordig aan The Passion.
Okay, vijftig songs in die lijst van je, maar wat zijn nou de echt beste albums van 2025? Van die platen die je grijs hebt gedraaid, die je levenslang bijblijven? Dat zijn er niet veel dit jaar vrees ik, al komen die van Zaz, Tunde Adebimpe, Pete(r) Doherty, Chrissie Hynde en Sef in de buurt. Die duiken wellicht ooit op in m’n topduizend allertijden. De tophonderd daarvan haalt helaas alleen Turnstile met Never enough…
https://tidal.com/playlist/3e5a9bd8-a182-4fcd-94f5-fd6c8eaf0716
.jpg){kind=link}
