Onze spade stuitte onlangs op het Utrechts Nieuwsblad van 11-7-1966. Het blijkt twee oude versjes van Leo Vroman (1915-2014) te bevatten. Opmerkelijke, uitgelaten poëzie uit 1937. Dichtwerk van en voor het volk, van een jong poëtaster. Vergeten, in 1966 hervonden, opnieuw vergeten, en nu na 59 jaar wederom opgedolven. Hoopvol. Men zou bijna denken: literatuur vergaat niet.
Volksdans
En werom me hoed! rech
As jaj em scheef!
heef ennet is me goed! rech
Tuddik op me pet!
het en werom je jasch! losch
En werommes me jasch!
fasch en ik dochetie fasch! mosch
Ennou hippek me jasch!
losch en O! wat hibbewe, nou!
Een lol, en je kring!
tarmetroilalahoi!
op hol;
Gamaaajò, hoi! Ga maaaai!
En je hooila in me zaaaaa!
Allejaj! Watteprit!
Sta me pit!
nie nit,
En de haaile zoi
Hooi hoi!
(hoihoi)
Volksdingetje
Een morrege isset weer hooi la,
Dan hibbe we: hoi!
En de: hoi! is hoi!!!
Mit hoi.